lunes, marzo 24, 2008
miércoles, marzo 19, 2008
jueves, marzo 13, 2008
lunes, marzo 10, 2008
sábado, marzo 08, 2008
FELIZ DÍA DE LA MUJER
8 de Marzo
DÍA DE LA MUJER
2008
...y sin embargo...
¿Por qué suspender los actos del Día de la Mujer por unas elecciones?
¿Qué tiene que ver una cosa con otra?
¿Como siempre segundo plato?
Y ahora encima un arma electoral
¡Manda ovarios!
Felicidades a todas las increibles mujeres con las que comparto mi vida y gracias por hacer a tod@s la existencia más fácil
Os quiero
miércoles, marzo 05, 2008
¡CAROLINA HA LLEGADO AL MUNDO!
lunes, marzo 03, 2008
NUESTRA CASA
I'll light the fire, while you place the flowers
In the vase that you bought today.
Staring at the fire for hours and hours,
While I listen to you play your love songs
All night long for me, only for me.
Our house, is a very, very, very fine house.
With two cats in the yard,
Life used to be so hard,
Now everything is easy 'cause of you.
Come to me now, and rest your head for just five minutes,
Everything is done.
Such a cozy room, the windows are illuminated
By the evening sunshine through them,
Fiery gems for you, only for you.
I'll light the fire, while you place the flowers
In the vase that you bought today.
Crosby, Still, Nash & Young
CARTA A RAJOY

Querido Mariano:
¿Quién me tienta a las nueve treinta? ¿Por qué me rondas? ¿Por qué me buscas si nuestro amor es imposible? ¿Pero es que no ves que mi niña ya ha nacido en España y ya tiene una familia de padres unidos por el amor y no por jueces o curas? ¡Ya tiene una vivienda con su hipoteca de serie! Los padres de mi niña ya tienen trabajo y se ganan la vida dignamente, suspirando, como todos, por esos meses en los que la paga es doble. ¿Recuerdas, Mariano? "Eso es lo mínimo que debemos pedir para todos: una familia, una vivienda y unos padres con trabajo", me susurraste al oído cuando nadie nos veía. Entonces, ¿por qué le voy a decir que sí a quien ofrece lo que ya tengo? A menos, claro, que me subas el suedo del trabajo que ya tengo, me condones la hipoteca de la vivienda en la que ya vivo y me pongas siete ayudas de cámara, dos masajistas y un minibar en la familia que ya hemos fundado. Así, igual podríamos empezar a hablar. Seré yo, y no el presidente del Gobierno, el que procure que mi niña reciba una educación, que será pública, por supuesto, tan buena como la mejor; y será ella misma la que se paseará por todo el mundo sin complejos, porque no me cabe la menor duda y porque, para eso, Mariano, y no te lo tomes a mal, no me haces ninguna falta. ¡No conoces a mi niña, Mariano! Y que sabrá idiomas es incuestionable, porque eso lo garantizamos su madre y yo, la Escuela Oficial de Idiomas y, si hace falta, el 902 20 21 22. Y el gallego será uno de esos idiomas, amigo Mariano, que es un idioma que tú olvidaste en León, pero idioma y declaración de principios, todo a un tiempo. Y mi hija tendrá el título profesional que se cotice en todo el mundo que a ella le dé la gana, "estetisién" o astronauta, labradora o física nuclear. ¿Heraldo de la libertad? ¡Ay! Ya no sé si tanto, con eso tampoco me pones. Te pones tan tontorrón, Mariano... ¿De la tolerancia y de los derechos humanos? La duda ofende, Mariano, ya me gustaría que las niñas mayores de tu partido ya fueran heraldos de esos. Mi hija habrá crecido en libertad si gobierna un Gobierno -perdona, Mariano, me gusta redundar- que no la desampare por ser lesbiana, musulmana o protestante, y las garantías de tus ofertas en ese sentido son más que dudosas, porque vosotros tenéis una concepción de la familia del siglo XVIII, de la Casa de 1906. Y claro que no tendrá miedo a las ideas de los demás, porque la educación se fabrica en casa, Mariano, tú tienes hijos y lo sabes. ¿O acaso la política te mantiene demasiado apartado de tus obligaciones como padre? Y de que habrá aprendido a respetar a todos los que respetan la Ley puedes estar seguro, que tengo muchas horas de periodismo de tribunales y sé cómo se las gastan en los juzgados. No me preocupa que mi hija sienta un "hondo orgullo" por ser española, y si quiere ser francesa o canadiense será su elección. Así que, Mariano, y no te molestes ¿Por qué tendría que votarte? ¿Es que no ves que "prefiero un buen polvo a un rapapolvo y un bombero a un bombardero, crecer a sentar cabeza, prefiero la carne al metal; y las ventanas a las ventanillas? ¿No ves que prefiero el lunar de tu cara a la pinacoteca nacional y la revolucióna las pesadillas, y el tiempo al oro, la vida al sueño, el perro al collar, las nueces al ruido, y al sabio por conocer que a los locos conocidos? ¿Que prefiero querer a poder, palpar, a pisar; ganar a perder, besar a reir, bailar a desfilar, y disfrutar a medir"? [gracias, Joan Manel Serrat, por prestarme tus palabras] ¿No ves, Mariano, que nuestro amor es imposible? ¿Por qué me buscas? Yo votaré el 9 de marzo, Mariano, y te juro que lo haré con todas mis fuerzas. Abraza a tu niña, Mariano, que a la mía ya la abrazo yo.
miércoles, febrero 20, 2008
martes, febrero 12, 2008
lunes, febrero 11, 2008
TE ECHO DE MENOS

Echo de menos
La cama revuelta
Eses zumo de naranjas
Y las revistas abierta
En el espejo
Yo encuentro tu mirada
No hay besos en la ducha
Ni pelos, ni nada
Entre nosotros
Un muro de metacrilato
No nos deja olernos
Ni manosearnos
Y por las noches
Todo es cambio de posturas
Encuentro telarañas
Por las costuras
... lo mismo te echo de menos, lo
mismo,
que antes te echaba de más...
Si tú no te das cuenta de lo que vale
El mundo es una tontería
Si vas dejando que se escape
Lo que más quería
Echo de menos
El crujir de tus tostadas
Sentir por el pasillo
Tu gato que araña
En mi camisa
Llevo tu aroma preso
Y el rojo de tus labios
Por el cuello
Entre nosotros ...
KIKO VENENO
jueves, febrero 07, 2008
miércoles, febrero 06, 2008
martes, febrero 05, 2008
jueves, enero 31, 2008
domingo, enero 27, 2008
miércoles, enero 23, 2008
jueves, enero 17, 2008
O CADELO VAISE DE RUTA
| Sala Mogay | Chantada, Lugo | ||
| 4 Camiños | A Rúa de Valdeorras, Ourense | ||
| Sala The Star | Carral, Coruña | ||
| Micos | Cariño, Coruña | ||
| Fiesta Demoscópica '08 (Sala Capitol) | Santiago, Coruña | ||
| Sala Bumerang | A Pobra do Caramiñal, Coruña | ||
| Manteca Jazz | Vigo, Pontevedra | ||
| Fardela | Vilalba, Lugo | ||
| Auditorio Hernán Naval | Ribadeo | ||
| Sala Garufa | Coruña, Coruña | ||
| Maus Habitos | Oporto | ||
| Pub O Muiño | Cervo, Lugo | ||
| Sala Run Rum | Ferrol, Coruña | ||
| Mardi Gras | Coruña | ||
| Bodega Jazz As Vides | Coruña, Coruña | ||
| Sala El Otro Caimán | Monforte de Lemos, Lugo |
domingo, enero 13, 2008
jueves, enero 03, 2008
UN NARCISO
| | What Flower
|
miércoles, enero 02, 2008
ARTISTA
jueves, diciembre 20, 2007
martes, diciembre 18, 2007
domingo, diciembre 16, 2007
lunes, diciembre 03, 2007
EXISTENCIA
Esto es lo que te da dignidad: toda la existencia te extrañará. Las estrellas, el sol, la luna, los árboles y los pájaros y la tierra, todo el universo sentirá que hay un pequeño lugar vacante que no puede ser llenado por nadie excepto por ti.Esto te da un tremendo gozo, la plenitud de que estás relacionado con la existencia y que la existencia te cuida. Una vez que estás limpio y claro, puedes ver el tremendo amor que desciende sobre ti desde todas las dimensiones.
Osho Tarot Zen
jueves, noviembre 29, 2007
HE FUNDADO PUEBLOS EN TU DULZURA...
FÁBRICA DEL AMOR
Y construí tu rostro.
Con adivinaciones del amor, construía tu rostro
en los lejanos patios de la infancia.
Albañil con vergüenza,
yo me oculté del mundo para tallar tu imagen,
para darte la voz,
para poner dulzura en tu saliva.
Cuántas veces temblé
apenas si cubierto por la luz del verano
mientras te describía por mi sangre.
Pura mía,
estás hecha de cuántas estaciones
y tu gracia desciende como cuántos crepúsculos.
Cuántas de mis jornadas inventaron tus manos.
Qué infinito de besos contra la soledad
hunde tus pasos en el polvo.
Yo te oficié, te recité por los caminos,
escribí todos tus nombres al fondo de mi sombra,
te hice un sitio en mi lecho,
te amé, estela invisible, noche a noche.
Así fue que cantaron los silencios.
Años y años trabajé para hacerte
antes de oír un solo sonido de tu alma.
JUAN GELMAN
Premio Cervantes 2008
martes, noviembre 27, 2007
domingo, noviembre 25, 2007
miércoles, noviembre 21, 2007
LABREGOS e LABREGAS
(...) Eu sinto unha entrañable piedade polas vidas humildes dos nosos aldeáns. Eu non daría acougo ó meu corpo nin ó meu pensamento astra facer que as xentes das vilas se puxeran a carón dos nosos paisanos, co corazón aberto todo el ás necesidades e ós remedios que precisan. Dóeme a alma cada vez que os vexo como viven en tantos desamparos e abandono. E logo ¡mesmo parece imposible! Inda hai quen os toma como obxecto de bulra e non sabe ver neles máis que a parte que reflexa a súa incultura e maila triste vida que levan. (...)Prólogo “As Abellas de Ouro”
Xosé Lesta Meis
miércoles, noviembre 14, 2007
¿CESE TEMPORAL DE LA CONVIVENCIA?

A mi me hubiera gustado verle a Elena y a Marichalar de Príncipes de Asturias. Quizás, por no serlo, ahora se separan. No tienen un objetivo en la vida y eso de cortar cintas debe ser muy cansado. ¿Los excomulgará Monseñor Rouco Varela? ¿Nos devolverán los gastos de la boda con 1.300 invitados y 22 Casa Reales? ¿Si les hacen caricaturas deberán pagar los humoristas 3.000 euros del ala? Los gastos del divorcio ¿quien los pagará? ¿Quien va a mantener a Marichalar?
Termina pues una historia de amor o interés, ¡vaya usted a saber! de esta manera: “Los Duques de Lugo han decidido un cese temporal de su convivencia”. Es una nota digna del NODO. ¡Que orfebrería lingüística para decir que una hija del rey ya no le gusta el pelma de su marido! Pero es así. Ellos no tienen hijos. Tienen príncipes.
Y los cursis de Madrid siguen arrodillándose y haciendo genuflexiones. ¡Que país Miquelarena!
martes, noviembre 13, 2007
¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN BIBLIOTECAS!
Cuando yo era un muchacho, en
Muchos años después hice una visita a un bibliotequita de un pueblo madrileño. No parecía haber sido muy frecuentada, pero se había hecho cargo recientemente una joven titulada quien había ideado crear un rincón exclusivo para los niños con un trozo de moqueta para sentarlos. Al principio las madres acogieron la idea con simpatía porque les servía de guardería. Tras recoger a sus hijos en el colegio los dejaban allí un rato mientras terminaban de hacer sus compras, pero cuando regresaban a por ellos, no era raro que los niños, intrigados por el final, pidieran quedarse un ratito más hasta terminar el cuento que estaban leyendo.
Durante la espera, las madres curioseaban, cogían algún libro, lo hojeaban y veces también ellas quedaban prendadas.
Tiempo después me enteré de que la experiencia había dado sus frutos: algunas lectoras eran mujeres que nunca habían leído antes de que una simple moqueta en manos de una joven bibliotecaria les descubriera otros mundos. Y aún más años después descubrí otro prodigio en un gran hospital de Valencia. La biblioteca de atención al paciente, con la que mitigan las largas esperas y angustias tanto de familiares como de los propios enfermos fue creada por iniciativa y voluntarismo de una empleada. Con un carrito del supermercado cargado de libros donados, paseándose por las distintas plantas, con largas peregrinaciones y luchas con la administración intentando convencer a burócratas y médicos no siempre abiertos a otras consideraciones, de que el conocimiento y el placer que proporciona la lectura puede contribuir a la curación, al cabo de los años ha logrado dotar al hospital y sus usuarios de una biblioteca con un servicio de préstamos y unas actividades que le han valido, además del prestigio y admiración de cuantos hemos pasado por ahí, un premio del gremio de libreros en reconocimiento a su labor en favor del libro.
Evoco ahora estos tres de entre los muchos ejemplos de tesón bibliotecario, al enterarme de que resurge la amenaza del préstamo de pago. Se pretende obligar a las bibliotecas a pagar 20 céntimos por cada libro prestado en concepto de canon para resarcir -eso dicen- a los autores del desgaste del préstamo. Me quedo confuso y no entiendo nada.
En la vida corriente el que paga una suma es porque:
a) obtiene algo a cambio.
b) es objeto de una sanción.
Y yo me pregunto: ¿qué obtiene una biblioteca pública, una vez pagada la adquisición del libro para prestarlo? ¿O es que debe ser multada por cumplir con su misión, que es precisamente ésa, la de prestar libros y fomentar la lectura?
Por otro lado, ¿qué se les desgasta a los autores en la operación?
¿Acaso dejaron de cobrar por el libro vendido?
¿Se les leerá menos por ser lecturas prestadas?
¿Venderán menos o les servirá de publicidad el préstamo como cuando una fábrica regala muestras de sus productos?
Pero, sobre todo: ¿Se quiere fomentar la lectura?
¿Europa prefiere autores más ricos pero menos leídos?
No entiendo a esa Europa mercantil.
Personalmente prefiero que me lean y soy yo quien se siente deudor con la labor bibliotecaria en la difusión de mi obra.
Sépanlo quienes, sin preguntarme, pretenden defender mis intereses de autor cargándose a las bibliotecas. He firmado en contra de esa medida en diferentes ocasiones y me uno nuevamente a la campaña.
¡NO AL PRÉSTAMO DE PAGO EN BIBLIOTECAS!
miércoles, noviembre 07, 2007
CENSURA ¿TAMÉN EN GALICIA?

Após a reacçom na rede e na comunicaçom social suscitada polo fecho do nosso site e comprovando o crescente agromar de diferentes e infundadas versons sobre o acontecido, alimentadas mesmo polas declaraçons da própria demandante em diferentes meios, vimos de decidir emitir um segundo comunicado para clarejar vários aspectos de nossa decisom. Concretamente sobre o processo encetado polo advogado de Dona Yolanda Castaño Pereira contra a nossa publicaçom, no que segundo ela própria, só se colocaram em causa apenas os comentários do site e nom o desenho gráfico de “Teu Quoque Yolanda?”. Com tal motivo, vemos-nos na obriga de publicar a carta remetida via mail polo seu advogado, Dom Pablo Carvajal de la Torre, para demonstrar a ausência de veracidade nas suas declaraçons mediáticas.
Depois de traduzir a carta ao galego e compreender o seu conteúdo, solicitamos um tempo de reflexom para consultar com a nossa advogada, e depois de ser rejeitada tanto a nossa oferta de retirar os comentários e manter o desenho gráfico como o nosso desejo de resolver o assunto entre as pessoas e nom mediante advogados, fomos requeridos por Dom Pablo Carvajal através da nossa advogada a despublicar tudo antes da próxima segunda-feira 22 de Outubro. Por umha parte doeu-nos nesta situaçom que entre criadores e criadoras galegas, se tenha que recorrer a advogados e ameaças judiciais para arranjar um problema do que nem sequer tínhamos constáncia. E por outra que se ponha em questom a sinceridade dumha decisom que foi dura de tomar polo que supom retirar da rede o trabalho de quatro anos. As acusaçons de vitimismo e reacçom desmedida estám fora de lugar: o fecho era a única medida possível para evitar um processo judicial que repercutiria muito negativamente sobre ambas as partes sem claudicar do nosso direito à liberdade de expressom. Queremos lembrar que o feche seria reversível se, como agora afirma a demandante, estivesse disposta a aceitar por escrito ou pessoalmente a nossa já reiterada oferta de retirar os comentários e manter o desenho gráfico. Nom é a nossa intençom prolongar por mais tempo esta absurda situaçom na que todos e todas podemos acabar por nos travar a língua e nos fazer sangue no principal órgao de expressom humana:
a boca.
martes, noviembre 06, 2007
martes, octubre 30, 2007
LEVANTARSE... SIEMPRE
María Aurelia Capmany
(1) Nunca seré tan vieja y cobarde como para no recomenzar desde el principio, de nuevo y con las manos vacías.






















