sábado, marzo 26, 2011
martes, marzo 08, 2011
UN CUENTO EL 8 DE MARZO
Una mafalda a la gallega...
"Lila Lilaina" de la escritora e ilustradora gallega Ana Pillado...



viernes, febrero 25, 2011
martes, febrero 08, 2011
HASTA LAS PELOTAS
viernes, enero 28, 2011
martes, enero 11, 2011
martes, enero 04, 2011
SUPERMUJERES
sábado, enero 01, 2011
miércoles, diciembre 22, 2010
lunes, diciembre 20, 2010
sábado, diciembre 11, 2010
viernes, diciembre 10, 2010
domingo, noviembre 28, 2010
jueves, noviembre 25, 2010
sábado, noviembre 20, 2010
viernes, noviembre 19, 2010
O SEGREDO DE MARCO POLO

O segredo de Marco Polo
Francisco Castro
jueves, noviembre 18, 2010
miércoles, noviembre 10, 2010
VIDA

VIDA
Pouso os pés no chan coa seguranza de que o verán foi caendo a cada paso tras de min, camiño satisfeita por ter chegado á terra onde as cores se funden coa paleta do outono, seino de certo, porque os castiñeiros van espindo sixilosos a alma, déixana caer perseguindo as pingas de auga que antes tiraron a caldeiros os deuses, celtas, por suposto. Unha longa alfombra salpicada de redondas espiñas deslízase silandeira a beira dun río que bule presuroso, porque non quere chegar tarde a esta festa…
Saen ó camiño os boletus, os coprinus, tamén as amanitas, as vermellas… badéanme os pasos ata chegar cabo de min ó vello muiño… ó seu carón, nun souto de árbores centenarias, unha delas, cun enorme burato no peito, amósame a vida que está por chegar… sigo o río, e tamén están alí, afortunadamente en minoría, os eucaliptos… ás miñas costas, unha enorme garza desprégase como un abano de ás inmensas, e camiño, camiño, camiño e en apenas uns metros de baixada, sinto o ruxido forte, intenso, a humidade, o aire, a vida, porque a maxestuosa seimeira de Vilagocende estame a mollar a cara ó final do día… e entón pecho os ollos e respiro forte, porque nese bafo xeado, nese salto de vida, sei que navega tamén a miña.
domingo, noviembre 07, 2010
EL JUEGO DEL ÁNGEL
Quizá por eso todos le tomaban por un ateo, pero él era un hombre de fe. Creía en sus amigos, en la verdad de las cosas y en algo a lo que no se atrevía a poner nombre ni cara porque decía que para eso estábamos los curas. El señor Sempere creía que todos formábamos parte de algo, y que al dejar este mundo nuestros recuerdos y nuestros anhelos no se perdían, sino que pasaban a ser los recuerdos y anhelos de quienes venían a ocupar nuestro lugar. No sabía si habíamos creado a Dios a nuestra imagen y semejanza o si él nos había creado a nosotros sin saber muy bien lo que hacía. Creía que Dios, o lo que fuese que nos había traído aquí, vivía en cada una de nuestras acciones, en cada una de nuestras palabras, y se manifestaba en todo aquello que nos hacía ser algo más que simples figuras de barro. El señor Sempere creía que Dios vivía un poco, o mucho, en los libros y por eso dedicó su vida a compartirlos, a protegerlos y a asegurarse de que sus páginas, como nuestros recuerdos y nuestros anhelos, no se perdieran jamás, porque creía, y me hizo creer a mí también, que mientras quedase una sola persona en el mundo capaz de leerlos y vivirlos, habría un pedazo de Dios o de vida.El juego del ángel
Carlos Ruíz Zafón
jueves, noviembre 04, 2010
TESTAMENTO

A todos vós, meus fillos e fillas queridas, déixovos a encomenda de seguirdes coa viaxe que iniciaron os nosos devanceiros hai máis de mil anos, cando fixeron nacer esta andaina de palabras e de sentires e que é a nosa fala singular. Pídovos que non sexades vós quen rache a senda que entre todos conseguimos fender na pedra da historia e que fai de nós un pobo. Rógovos que non lle poñades barreiras a este camiño de soños. Se cadra, facédeo máis grande. Andade por el. De o facer, sabede que estaredes a camiñar polos vieiros da lingua igual que camiñou o voso pai e antes ca el camiñaron outros. Paseade polo sendeiro da lingua, viaxe infinita, e facede así guieiro e facho aceso entre a néboa para os que veñan detrás de vós.
Isto é o que vos demando. Na lingua de mar da miña terra.
Francisco Castro
viernes, octubre 29, 2010
martes, octubre 26, 2010
viernes, octubre 22, 2010
NO SOMOS VACAS
VACA MUJER By Marlysoy
Carta a "El Mundo"
lunes, octubre 18, 2010
domingo, octubre 17, 2010
viernes, octubre 08, 2010
COMETAS EN EL CIELO
sábado, octubre 02, 2010
viernes, octubre 01, 2010
EL LIBRO DE LOS HECHIZOS

Cuando las estaciones empezaban a cambiar, Connie siempre sentía que el tiempo se escapaba de ella, como tierra que se le escurriera entre los dedos. No le gustaba esa sensación, ya que hacía que la embargara una vaga percepción de temor. El avance inexorable del tiempo acentuaba cuán pequeña era, cuán impotente.
El libro de los hechizos
Katherine Howe
POR FIN BOAS NOVAS

Dimite el jefe de Sargadelos al ser rechazado uno de los ERE
Leer máis









































