domingo, noviembre 28, 2010

jueves, noviembre 25, 2010

viernes, noviembre 19, 2010

O SEGREDO DE MARCO POLO


Pero Marco ía moito máis aló da admiración, Marco amábaa e queríaa dunha maneira absoluta, con ese amor febril e desesperado dos que saben que nada van recibir da súa amada, nin unha fita do pelo coa que adornar un casco na batalla, nin unha ollada, nin, por suposto, un bico pequeno, amical e casto. Marco aámaa con ese amor dos que saben que a súa paixón nunca vai ser correspondida. Porque non pode ser correspondida. Ámaa coa loucura dos que saben que é un amor morto pola súa propia natureza de seres diferentes. Un amor finado denantes de nacer.

O segredo de Marco Polo

Francisco Castro

ADIANTE Ó TEATRO!


No río...

IMPRESIONANTE



La mejor voz en directo que he oído jamás...

RESCATADO


Sargadelos reflotado

tarde de de máis pero chegou...

POR FIN!

jueves, noviembre 18, 2010

BREO SIEMPRE ESTARÁS EN MI MEMORIA

17 de noviembre de 2010
IN MEMORIAM

1994 - 2010


Existe un pacto de confianza que jamás será quebrantado por uno de sus dos miembros, el realizado por un hombre y un perro.


Marcia Lara de Moreno

miércoles, noviembre 10, 2010

MANTENER VIVOS LOS RETOS

Dr. José Antonio Signo, experto en medicina familiar, psicosomática y antiestrés
Leer entrevista

VIDA


VIDA

Pouso os pés no chan coa seguranza de que o verán foi caendo a cada paso tras de min, camiño satisfeita por ter chegado á terra onde as cores se funden coa paleta do outono, seino de certo, porque os castiñeiros van espindo sixilosos a alma, déixana caer perseguindo as pingas de auga que antes tiraron a caldeiros os deuses, celtas, por suposto. Unha longa alfombra salpicada de redondas espiñas deslízase silandeira a beira dun río que bule presuroso, porque non quere chegar tarde a esta festa…

Saen ó camiño os boletus, os coprinus, tamén as amanitas, as vermellas… badéanme os pasos ata chegar cabo de min ó vello muiño… ó seu carón, nun souto de árbores centenarias, unha delas, cun enorme burato no peito, amósame a vida que está por chegar… sigo o río, e tamén están alí, afortunadamente en minoría, os eucaliptos… ás miñas costas, unha enorme garza desprégase como un abano de ás inmensas, e camiño, camiño, camiño e en apenas uns metros de baixada, sinto o ruxido forte, intenso, a humidade, o aire, a vida, porque a maxestuosa seimeira de Vilagocende estame a mollar a cara ó final do día… e entón pecho os ollos e respiro forte, porque nese bafo xeado, nese salto de vida, sei que navega tamén a miña.

Cristina Corral Soilán


AMAZING WOMAN


NO CAMIÑO DO RÍO

domingo, noviembre 07, 2010

EL JUEGO DEL ÁNGEL

Quizá por eso todos le tomaban por un ateo, pero él era un hombre de fe. Creía en sus amigos, en la verdad de las cosas y en algo a lo que no se atrevía a poner nombre ni cara porque decía que para eso estábamos los curas. El señor Sempere creía que todos formábamos parte de algo, y que al dejar este mundo nuestros recuerdos y nuestros anhelos no se perdían, sino que pasaban a ser los recuerdos y anhelos de quienes venían a ocupar nuestro lugar. No sabía si habíamos creado a Dios a nuestra imagen y semejanza o si él nos había creado a nosotros sin saber muy bien lo que hacía. Creía que Dios, o lo que fuese que nos había traído aquí, vivía en cada una de nuestras acciones, en cada una de nuestras palabras, y se manifestaba en todo aquello que nos hacía ser algo más que simples figuras de barro. El señor Sempere creía que Dios vivía un poco, o mucho, en los libros y por eso dedicó su vida a compartirlos, a protegerlos y a asegurarse de que sus páginas, como nuestros recuerdos y nuestros anhelos, no se perdieran jamás, porque creía, y me hizo creer a mí también, que mientras quedase una sola persona en el mundo capaz de leerlos y vivirlos, habría un pedazo de Dios o de vida.

El juego del ángel
Carlos Ruíz Zafón

jueves, noviembre 04, 2010

TESTAMENTO


A todos vós, meus fillos e fillas queridas, déixovos a encomenda de seguirdes coa viaxe que iniciaron os nosos devanceiros hai máis de mil anos, cando fixeron nacer esta andaina de palabras e de sentires e que é a nosa fala singular. Pídovos que non sexades vós quen rache a senda que entre todos conseguimos fender na pedra da historia e que fai de nós un pobo. Rógovos que non lle poñades barreiras a este camiño de soños. Se cadra, facédeo máis grande. Andade por el. De o facer, sabede que estaredes a camiñar polos vieiros da lingua igual que camiñou o voso pai e antes ca el camiñaron outros. Paseade polo sendeiro da lingua, viaxe infinita, e facede así guieiro e facho aceso entre a néboa para os que veñan detrás de vós.
Isto é o que vos demando. Na lingua de mar da miña terra.

Francisco Castro

VOLVER


Y SE FUE EL SAMAÍN


Felizmente...

viernes, octubre 29, 2010

HÉROE


D.E.P


"Ni nos domaron, ni nos doblaron ni nos van a domesticar"
Marcelino Camacho


martes, octubre 26, 2010

viernes, octubre 22, 2010

NO SOMOS VACAS



VACA MUJER By Marlysoy

Carta a "El Mundo"

Madrid, 20 de octubre de 2010

Estimado D. Pedro J Ramírez,

Mi nombre es Mª del Carmen Iglesias de la Cruz. Soy Licenciada y Doctora en Farmacia por la Universidad de Alcalá, especialista en Fisiología Humana, Postdoctoral en la University of Pennsylvania (EEUU) y Profesora de Biología Celular e Histología en la Universidad Autónoma de Madrid. En referencia al Dominical publicado por su periódico el pasado domingo 17 de octubre de 2010, permítame apuntarle lo siguiente:

1.- Es una denigración para la mujer lactante el mismo título del artículo “Madre o vaca”, además de ofensivas las imágenes que lo ilustran. Sepa usted que tanto los seres humanos como los rumiantes pertenecemos a la clase de los mamíferos (Taxonomía básica), pero no somos iguales. ¿O es que ustedes también dudan de si está viendo una vaca cuando ve a una perra amamantar, o a un delfín, o una oveja? La misma equivocación podría darse entre otros dos mamíferos: sus periodistas y las ratas, ambos mamíferos pero sin nada que ver ¿o sí?

lunes, octubre 18, 2010

domingo, octubre 17, 2010

viernes, octubre 08, 2010

UNA NADA MÁS

COMETAS EN EL CIELO


Dijo: "Tengo mucho miedo". Y yo le pregunté: "¿Por qué?" y ella respondió: "Porque soy profundamente feliz, doctor Rasul. Una felicidad así asusta." Le pregunté por qué y dijo: "Sólo te permiten ser así de feliz cuando están preparándose para llevarse algo de ti".

Cometas en el cielo
Khaled Hosseini

LIU XiABO FREE NOBEL!


Poeta, profesor de literaturra y Nobel de la Paz 2010
FREE!!

sábado, octubre 02, 2010

viernes, octubre 01, 2010

EL LIBRO DE LOS HECHIZOS


Cuando las estaciones empezaban a cambiar, Connie siempre sentía que el tiempo se escapaba de ella, como tierra que se le escurriera entre los dedos. No le gustaba esa sensación, ya que hacía que la embargara una vaga percepción de temor. El avance inexorable del tiempo acentuaba cuán pequeña era, cuán impotente.

El libro de los hechizos
Katherine Howe

BELL@S

DON QUIJOTE CAE EN LA RED

A-MOLADA

OUTONO

MIÑA CASA, MEU LAR


POR FIN BOAS NOVAS


Dimite el jefe de Sargadelos al ser rechazado uno de los ERE

Vaia, vaia...

Además la resolución de Traballo señala irregularidades como "la falta de justificación de los criterios de selección" de los contratos a extinguir y "que esta afecta mayoritariamente a mujeres y mayores de 55".
Leer máis

lunes, septiembre 20, 2010

LAS MUÑECAS DE TETÉ

LUZ, CARA DURA PROFESIONAL




Caradura, caradura
¿Por qué vas prometiendo la luna?
si después de tus besos de Judas
te me vas, te me vas, caradura...

Rosa López

LABORDETA, BUEN VIAJE

jueves, agosto 19, 2010

miércoles, agosto 18, 2010

EL CLUB DE LOS VIERNES


Cuando te pones algo que has hecho con tus propias manos, te rodeas de amor y de todo el amor que hubo antes de ti. Verás, el verdadero logro es estar orgullosa de lo que has hecho. Yo sé que lo estoy...

El Club de los Viernes

jueves, agosto 12, 2010

CATALUÑA Y OLÉ!


Cataluña prohíbe los toros


Ponme medo este lugar.
Os señores e as señoras aplaudiron. Vireime.
E vin a morte vestida de luz.

Francisco Castro As dúas orellas e o rabo

martes, agosto 03, 2010

CANCIÓNS


1. Una canción que te recuerde a tu infancia: Esta
2. Una canción con la que puedes relajarte: Esta
3. Una canción que te recuerde algún viaje de vacaciones: Esta
4. Una canción que sea tu placer culpable: cualquiera de estas pero por la lata que me dan l@s demás jajaj

5. Una canción que te acompaña cuando estás con penas de amor: Esta
6. Una canción que probablemente más has escuchado: PENSÁNDOLA
7. Una canción instrumental que es tu favorita: Esta

8. Una canción que te gusta especialmente por su letra: Esta
9. Una canción que es la que mejor te representa: PENSÁNDOLA

10. Una canción que te recuerda una ocasión especial: Esta
11. Una canción que te permite liberar tensiones: Cualquiera como esta que me permita bailar y gritar a pleno pulmón
12. Una canción que le dedicas a tu mejor amigo(a): Esta
13. Tu canción favorita: Esta

14. Una canción que tú piensas que a nadie le gusta excepto a ti: De este tipo
15. Una canción que deseas que sea tocada en tú funeral: Supongo que esta

lunes, agosto 02, 2010

ESTANTES E LIBROS


MESA DOS SONHOS


Mesa dos sonhos

Ao lado do homem vou crescendo

Defendo-me da morte quando dou
Meu corpo ao seu desejo violento
E lhe devoro o corpo lentamente

Mesa dos sonhos no meu corpo vivem
Todas as formas e começam
Todas as vidas

Ao lado do homem vou crescendo

E defendo-me da morte povoando
de novos sonhos a vida.

Alexandre O´Neill

viernes, julio 30, 2010

DUELO


tanto...

Morir no duele mucho

Morir no duele mucho:
nos duele más la vida.
Pero el morir es cosa diferente,
tras la puerta escondida:

la costumbre del sur, cuando los pájaros
antes que el hielo venga,
van a un clima mejor. Nosotros somos
pájaros que se quedan:

los temblorosos junto al umbral campesino,
que la migaja buscan,

brindada avaramente, hasta que ya la nieve
piadosa hacia el hogar nos empuja las plumas.

Emily Dickinson

viernes, julio 16, 2010

LADRONES

AGASALLO

Obrigada Orlando...

Um Adeus Português

Nos teus olhos altamente perigosos

vigora ainda o mais rigoroso amor

a luz dos ombros pura e a sombra

duma angústia já purificada

Não tu não podias ficar presa comigo

à roda em que apodreço

apodrecemos

a esta pata ensanguentada que vacila

quase medita

e avança mugindo pelo túnel

de uma velha dor

Não podias ficar nesta cadeira

onde passo o dia burocrático

o dia-a-dia da miséria

que sobe aos olhos vem às mãos

aos sorrisos

ao amor mal soletrado

à estupidez ao desespero sem boca

ao medo perfilado

à alegria sonâmbula à vírgula maníaca

do modo funcionário de viver

Não podias ficar nesta casa comigo

em trânsito mortal até ao dia sórdido

canino

policial

até ao dia que não vem da promessa

puríssima da madrugada

mas da miséria de uma noite gerada

por um dia igual

Não podias ficar presa comigo

à pequena dor que cada um de nós

traz docemente pela mão

a esta pequena dor à portuguesa

tão mansa quase vegetal

Mas tu não mereces esta cidade não mereces

esta roda de náusea em que giramos

até à idiotia

esta pequena morte

e o seu minucioso e porco ritual

esta nossa razão absurda de ser

Não tu és da cidade aventureira

da cidade onde o amor encontra as suas ruas

e o cemitério ardente

da sua morte

tu és da cidade onde vives por um fio

de puro acaso

onde morres ou vives não de asfixia

mas às mãos de uma aventura de um comércio puro

sem a moeda falsa do bem e do mal

Nesta curva tão terna e lancinante

que vai ser que já é o teu desaparecimento

digo-te adeus

e como um adolescente

tropeço de ternura

por ti

JARTA


musicales...

sábado, julio 10, 2010

SARGADELOS, TE ESTÁN HUNDIENDO


Este es el restultado de la gestión de los que iban a modernizar la empresa y hacerla más competitiva!

Sargadelos anuncia a los trabajadores 64 despidos

Treinta trabajadores en la planta de O Castro, en Sada, y 34 en la de Sargadelos, en Cervo, se irán a la calle. Así se lo anunció la dirección de la empresa de cerámicas a la plantilla en sendas reuniones mantenidas el pasado lunes 28 de junio en la fábrica de A Mariña y al día siguiente en O Castro de Samoedo. En este último centro de trabajo, siete personas ya han sido llamados por la jefatura de personal. "Se trata de despidos porque no dejan opción al trabajador", señalan fuentes cercanas a la factoría, "no están negociados ni con el trabajador ni con el comité de empresa". Veinte días de paro por año trabajado y una estimación de las pensiones que recibirán quienes firmen en cuanto se les acabe la prestación son las condiciones que baraja el departamento de recursos humanos en sus encuentros con los empleados.

En O Castro trabajan, en la actualidad, 106 personas. En Sargadelos, 120. La dirección de la empresa ya ha sometido a los operarios a dos expedientes de regulación de empleo temporal: uno, terminado, por el que no pararon nueve días al mes durante medio año, y otro, en vigor, que les ha reducido 100 días en ocho meses. La producción a medio gas ha provocado, incluso, que se rechazarán pedidos de piezas, al no haber capacidad para entregarlos a tiempo. Y aunque los propietarios habían prometido a los asalariados que no habría despidos, ha dado marcha atrás. Este periódico intentó ayer, sin éxito, obtener una explicación de la gerencia de la compañía.

Fuentes de la plantilla aseguran que no se trata del primer incumplimiento de Sargadelos. Cuando la empresa negoció con los sindicatos del comité de empresa -UGT, mayoritario, y Comisiones Obreras- la programación de los dos EREs, se comprometió a respetar las pagas extraordinarias, pero no lo hizo.

El martes, la dirección que desplazó al histórico fundador del Sargadelos moderno Isaac Díaz Pardo de todos los cargos que ostentaba en el entramado de sociedades se reunirá con el comité con intención de pactar las 64 bajas. Será la primera vez que lo hagan desde que en junio expusieron ante la plantilla sus intenciones dirigidas, principalmente, a los mayores de 55 años. Y aunque, señalan varios trabajadores de O Castro, la empresa advirtió a los empleados de que no debía aparecer nada en la prensa, periódicos coruñeses como La Opinión y El Ideal Gallego han informado de la situación. En Cervo, donde se asienta la factoría de Sargadelos, el BNG ha denunciado la pasividad de Xunta y Ayuntamiento ante la posibilidad de que 34 de las 120 personas que allí trabajan se queden en el paro.

leer



Y no se vayan todavía... aún hay más...

Sargadelos intenta pactar despidos con trabajadores a espaldas de los sindicatos

Las propuestas de despido llegan además después de que el consejero delegado del grupo, Segismundo García, convocase el 29 de junio a la plantilla a una asamblea informativa durante la que tal y como el comité relató a Juan Ramón Paseiro, no sólo criticó el papel de los sindicatos sino que advirtió de que perseguiría el absentismo laboral y que los primeros en abandonar la empresa serían los empleados que han encadenado varias bajas por enfermedad. El directivo prometió sin embargo ofrecer una prejubilación a los mayores de 55 años, aunque no concretó las condiciones. "Si esto es lo que pretenden, ya saben que los sindicatos no vamos a aceptar", concluye Paseiro.

leer

Pero si en marzo decíamos esto...

Segismundo García & cía. (foto: P.Rodríguez)

Segismundo García no dejó pasar la oportunidad de alabar la aceptación por el equipo directivo de una rebaja de sueldos de entre el 10% y el 20% y la renuncia a algunos derechos por los empleados. Además, el consejero delegado del Grupo Sargadelos aseguró que con estas medidas han detectado una ligera recuperación de las ventas, y que quieren aprovechar este Xacobeo para lanzar algunas novedades que dio a conocer José María Martínez Cortizas, nuevo director gerente del grupo. (leer)

Como es que ahora salimos con esto...


y sobre todo habiendo compradores/as y clientes/as...

La producción a medio gas ha provocado, incluso, que se rechazarán pedidos de piezas, al no haber capacidad para entregarlos a tiempo.



miércoles, julio 07, 2010

BRAVO CHICOS!


Ya solo queda un partido...

A MI TERCERA CORDAL

A dos días de que se cumpla un mes de tu ausencia solo puedo decirte esto...


sábado, julio 03, 2010

martes, junio 22, 2010

AS PALABRAS DA NÉBOA


A pequena Isabel é so iso, pequena, a todos chama a atención pola súa miudeza, esta filla non vai ser capaz de parir, dixo unha vez a nai, máis non debes preocuparte por iso, respondéralle o marido, ela ten outros dons, que dons ten a miña filla, dime José Eugenio de Braga, que dons ten a miña filla que se non vale para parir non sei para que pode valer, non poderías entendelo, está todo nos libros, as súas virtudes están escritas e descritas nos libros (...)

As palabras da néboa
Francisco Castro

lunes, junio 21, 2010

O DÍA MÁIS LONGO...

El amanecer del Solsticio....