domingo, noviembre 28, 2010
jueves, noviembre 25, 2010
sábado, noviembre 20, 2010
viernes, noviembre 19, 2010
O SEGREDO DE MARCO POLO

O segredo de Marco Polo
Francisco Castro
jueves, noviembre 18, 2010
miércoles, noviembre 10, 2010
VIDA

VIDA
Pouso os pés no chan coa seguranza de que o verán foi caendo a cada paso tras de min, camiño satisfeita por ter chegado á terra onde as cores se funden coa paleta do outono, seino de certo, porque os castiñeiros van espindo sixilosos a alma, déixana caer perseguindo as pingas de auga que antes tiraron a caldeiros os deuses, celtas, por suposto. Unha longa alfombra salpicada de redondas espiñas deslízase silandeira a beira dun río que bule presuroso, porque non quere chegar tarde a esta festa…
Saen ó camiño os boletus, os coprinus, tamén as amanitas, as vermellas… badéanme os pasos ata chegar cabo de min ó vello muiño… ó seu carón, nun souto de árbores centenarias, unha delas, cun enorme burato no peito, amósame a vida que está por chegar… sigo o río, e tamén están alí, afortunadamente en minoría, os eucaliptos… ás miñas costas, unha enorme garza desprégase como un abano de ás inmensas, e camiño, camiño, camiño e en apenas uns metros de baixada, sinto o ruxido forte, intenso, a humidade, o aire, a vida, porque a maxestuosa seimeira de Vilagocende estame a mollar a cara ó final do día… e entón pecho os ollos e respiro forte, porque nese bafo xeado, nese salto de vida, sei que navega tamén a miña.
domingo, noviembre 07, 2010
EL JUEGO DEL ÁNGEL
Quizá por eso todos le tomaban por un ateo, pero él era un hombre de fe. Creía en sus amigos, en la verdad de las cosas y en algo a lo que no se atrevía a poner nombre ni cara porque decía que para eso estábamos los curas. El señor Sempere creía que todos formábamos parte de algo, y que al dejar este mundo nuestros recuerdos y nuestros anhelos no se perdían, sino que pasaban a ser los recuerdos y anhelos de quienes venían a ocupar nuestro lugar. No sabía si habíamos creado a Dios a nuestra imagen y semejanza o si él nos había creado a nosotros sin saber muy bien lo que hacía. Creía que Dios, o lo que fuese que nos había traído aquí, vivía en cada una de nuestras acciones, en cada una de nuestras palabras, y se manifestaba en todo aquello que nos hacía ser algo más que simples figuras de barro. El señor Sempere creía que Dios vivía un poco, o mucho, en los libros y por eso dedicó su vida a compartirlos, a protegerlos y a asegurarse de que sus páginas, como nuestros recuerdos y nuestros anhelos, no se perdieran jamás, porque creía, y me hizo creer a mí también, que mientras quedase una sola persona en el mundo capaz de leerlos y vivirlos, habría un pedazo de Dios o de vida.El juego del ángel
Carlos Ruíz Zafón
jueves, noviembre 04, 2010
TESTAMENTO

A todos vós, meus fillos e fillas queridas, déixovos a encomenda de seguirdes coa viaxe que iniciaron os nosos devanceiros hai máis de mil anos, cando fixeron nacer esta andaina de palabras e de sentires e que é a nosa fala singular. Pídovos que non sexades vós quen rache a senda que entre todos conseguimos fender na pedra da historia e que fai de nós un pobo. Rógovos que non lle poñades barreiras a este camiño de soños. Se cadra, facédeo máis grande. Andade por el. De o facer, sabede que estaredes a camiñar polos vieiros da lingua igual que camiñou o voso pai e antes ca el camiñaron outros. Paseade polo sendeiro da lingua, viaxe infinita, e facede así guieiro e facho aceso entre a néboa para os que veñan detrás de vós.
Isto é o que vos demando. Na lingua de mar da miña terra.
Francisco Castro
viernes, octubre 29, 2010
martes, octubre 26, 2010
viernes, octubre 22, 2010
NO SOMOS VACAS
VACA MUJER By Marlysoy
Carta a "El Mundo"
lunes, octubre 18, 2010
domingo, octubre 17, 2010
viernes, octubre 08, 2010
COMETAS EN EL CIELO
sábado, octubre 02, 2010
viernes, octubre 01, 2010
EL LIBRO DE LOS HECHIZOS

Cuando las estaciones empezaban a cambiar, Connie siempre sentía que el tiempo se escapaba de ella, como tierra que se le escurriera entre los dedos. No le gustaba esa sensación, ya que hacía que la embargara una vaga percepción de temor. El avance inexorable del tiempo acentuaba cuán pequeña era, cuán impotente.
El libro de los hechizos
Katherine Howe
POR FIN BOAS NOVAS

Dimite el jefe de Sargadelos al ser rechazado uno de los ERE
Leer máis
lunes, septiembre 20, 2010
domingo, agosto 22, 2010
jueves, agosto 19, 2010
miércoles, agosto 18, 2010
EL CLUB DE LOS VIERNES

Cuando te pones algo que has hecho con tus propias manos, te rodeas de amor y de todo el amor que hubo antes de ti. Verás, el verdadero logro es estar orgullosa de lo que has hecho. Yo sé que lo estoy...
El Club de los Viernes
jueves, agosto 12, 2010
CATALUÑA Y OLÉ!
Cataluña prohíbe los toros

Ponme medo este lugar.
Os señores e as señoras aplaudiron. Vireime.
E vin a morte vestida de luz.
Francisco Castro As dúas orellas e o rabo
martes, agosto 03, 2010
CANCIÓNS
1. Una canción que te recuerde a tu infancia: Esta
2. Una canción con la que puedes relajarte: Esta
3. Una canción que te recuerde algún viaje de vacaciones: Esta
4. Una canción que sea tu placer culpable: cualquiera de estas pero por la lata que me dan l@s demás jajaj
5. Una canción que te acompaña cuando estás con penas de amor: Esta
6. Una canción que probablemente más has escuchado: PENSÁNDOLA
7. Una canción instrumental que es tu favorita: Esta
8. Una canción que te gusta especialmente por su letra: Esta
9. Una canción que es la que mejor te representa: PENSÁNDOLA
10. Una canción que te recuerda una ocasión especial: Esta
11. Una canción que te permite liberar tensiones: Cualquiera como esta que me permita bailar y gritar a pleno pulmón
12. Una canción que le dedicas a tu mejor amigo(a): Esta
13. Tu canción favorita: Esta
14. Una canción que tú piensas que a nadie le gusta excepto a ti: De este tipo
15. Una canción que deseas que sea tocada en tú funeral: Supongo que esta
lunes, agosto 02, 2010
MESA DOS SONHOS

Mesa dos sonhos
Ao lado do homem vou crescendo
Defendo-me da morte quando dou
Meu corpo ao seu desejo violento
E lhe devoro o corpo lentamente
Mesa dos sonhos no meu corpo vivem
Todas as formas e começam
Todas as vidas
Ao lado do homem vou crescendo
E defendo-me da morte povoando
de novos sonhos a vida.
Alexandre O´Neill
sábado, julio 31, 2010
viernes, julio 30, 2010
DUELO

Morir no duele mucho
Morir no duele mucho:
nos duele más la vida.
Pero el morir es cosa diferente,
tras la puerta escondida:
la costumbre del sur, cuando los pájaros
antes que el hielo venga,
van a un clima mejor. Nosotros somos
pájaros que se quedan:
los temblorosos junto al umbral campesino,
que la migaja buscan,
piadosa hacia el hogar nos empuja las plumas.
Emily Dickinson
miércoles, julio 28, 2010
viernes, julio 16, 2010
AGASALLO
Nos teus olhos altamente perigosos
vigora ainda o mais rigoroso amor
a luz dos ombros pura e a sombra
duma angústia já purificada
Não tu não podias ficar presa comigo
à roda em que apodreço
apodrecemos
a esta pata ensanguentada que vacila
quase medita
e avança mugindo pelo túnel
de uma velha dor
Não podias ficar nesta cadeira
onde passo o dia burocrático
o dia-a-dia da miséria
que sobe aos olhos vem às mãos
aos sorrisos
ao amor mal soletrado
à estupidez ao desespero sem boca
ao medo perfilado
à alegria sonâmbula à vírgula maníaca
do modo funcionário de viver
Não podias ficar nesta casa comigo
em trânsito mortal até ao dia sórdido
canino
policial
até ao dia que não vem da promessa
puríssima da madrugada
mas da miséria de uma noite gerada
por um dia igual
Não podias ficar presa comigo
à pequena dor que cada um de nós
traz docemente pela mão
a esta pequena dor à portuguesa
tão mansa quase vegetal
Mas tu não mereces esta cidade não mereces
esta roda de náusea em que giramos
até à idiotia
esta pequena morte
e o seu minucioso e porco ritual
esta nossa razão absurda de ser
Não tu és da cidade aventureira
da cidade onde o amor encontra as suas ruas
e o cemitério ardente
da sua morte
tu és da cidade onde vives por um fio
de puro acaso
onde morres ou vives não de asfixia
mas às mãos de uma aventura de um comércio puro
sem a moeda falsa do bem e do mal
Nesta curva tão terna e lancinante
que vai ser que já é o teu desaparecimento
digo-te adeus
e como um adolescente
tropeço de ternura
por ti
martes, julio 13, 2010
sábado, julio 10, 2010
SARGADELOS, TE ESTÁN HUNDIENDO
Este es el restultado de la gestión de los que iban a modernizar la empresa y hacerla más competitiva!
Sargadelos anuncia a los trabajadores 64 despidos
En O Castro trabajan, en la actualidad, 106 personas. En Sargadelos, 120. La dirección de la empresa ya ha sometido a los operarios a dos expedientes de regulación de empleo temporal: uno, terminado, por el que no pararon nueve días al mes durante medio año, y otro, en vigor, que les ha reducido 100 días en ocho meses. La producción a medio gas ha provocado, incluso, que se rechazarán pedidos de piezas, al no haber capacidad para entregarlos a tiempo. Y aunque los propietarios habían prometido a los asalariados que no habría despidos, ha dado marcha atrás. Este periódico intentó ayer, sin éxito, obtener una explicación de la gerencia de la compañía.
Fuentes de la plantilla aseguran que no se trata del primer incumplimiento de Sargadelos. Cuando la empresa negoció con los sindicatos del comité de empresa -UGT, mayoritario, y Comisiones Obreras- la programación de los dos EREs, se comprometió a respetar las pagas extraordinarias, pero no lo hizo.
El martes, la dirección que desplazó al histórico fundador del Sargadelos moderno Isaac Díaz Pardo de todos los cargos que ostentaba en el entramado de sociedades se reunirá con el comité con intención de pactar las 64 bajas. Será la primera vez que lo hagan desde que en junio expusieron ante la plantilla sus intenciones dirigidas, principalmente, a los mayores de 55 años. Y aunque, señalan varios trabajadores de O Castro, la empresa advirtió a los empleados de que no debía aparecer nada en la prensa, periódicos coruñeses como La Opinión y El Ideal Gallego han informado de la situación. En Cervo, donde se asienta la factoría de Sargadelos, el BNG ha denunciado la pasividad de Xunta y Ayuntamiento ante la posibilidad de que 34 de las 120 personas que allí trabajan se queden en el paro.
leerY no se vayan todavía... aún hay más...
Sargadelos intenta pactar despidos con trabajadores a espaldas de los sindicatos
Las propuestas de despido llegan además después de que el consejero delegado del grupo, Segismundo García, convocase el 29 de junio a la plantilla a una asamblea informativa durante la que tal y como el comité relató a Juan Ramón Paseiro, no sólo criticó el papel de los sindicatos sino que advirtió de que perseguiría el absentismo laboral y que los primeros en abandonar la empresa serían los empleados que han encadenado varias bajas por enfermedad. El directivo prometió sin embargo ofrecer una prejubilación a los mayores de 55 años, aunque no concretó las condiciones. "Si esto es lo que pretenden, ya saben que los sindicatos no vamos a aceptar", concluye Paseiro.leer
Pero si en marzo decíamos esto...
Segismundo García & cía. (foto: P.Rodríguez)Segismundo García no dejó pasar la oportunidad de alabar la aceptación por el equipo directivo de una rebaja de sueldos de entre el 10% y el 20% y la renuncia a algunos derechos por los empleados. Además, el consejero delegado del Grupo Sargadelos aseguró que con estas medidas han detectado una ligera recuperación de las ventas, y que quieren aprovechar este Xacobeo para lanzar algunas novedades que dio a conocer José María Martínez Cortizas, nuevo director gerente del grupo. (leer)
Como es que ahora salimos con esto...
y sobre todo habiendo compradores/as y clientes/as...
La producción a medio gas ha provocado, incluso, que se rechazarán pedidos de piezas, al no haber capacidad para entregarlos a tiempo.
miércoles, julio 07, 2010
lunes, julio 05, 2010
sábado, julio 03, 2010
martes, junio 22, 2010
AS PALABRAS DA NÉBOA

A pequena Isabel é so iso, pequena, a todos chama a atención pola súa miudeza, esta filla non vai ser capaz de parir, dixo unha vez a nai, máis non debes preocuparte por iso, respondéralle o marido, ela ten outros dons, que dons ten a miña filla, dime José Eugenio de Braga, que dons ten a miña filla que se non vale para parir non sei para que pode valer, non poderías entendelo, está todo nos libros, as súas virtudes están escritas e descritas nos libros (...)
As palabras da néboa
Francisco Castro







































